<< Την ουσία δεν τη βλέπεις με τα μάτια ...την ουσία
θα τη δεις με την καρδιά !!! >>

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Από τις σημειώσεις του Leonardo Da Vinci



΄Οπως ο εραστής ερεθίζεται από το αντικείμενο του πόθου του , έτσι και οι αισθήσεις ερεθίζονται από τα αισθητά αντικείμενα και τότε ενώνονται και γίνονται ένα . Το έργο είναι το πρώτο προϊόν αυτής της ένωσης .Αν το αντικείμενο της ένωσης είναι χαμερπές , τότε και ο εραστής γίνεται επίσης χαμερπής .

Οταν το ένα σκέλος της ένωσης συνδυάζεται τέλεια με

το άλλο , το αποτέλεσμα είναι απόλαυση , ηδονή και ικανοποίηση .
Οταν αυτός που αγαπάει ενώνεται με το αντικείμενο της αγάπης του , μπορεί να αναπαυθεί εκεί . οταν το βάρος φεύγει , εκεί βρίσκει ανάπαυση .


Οι ψευδείς ερμηνευτές της φύσης διακηρύσσουν ότι ο υδράργυρος αποτελεί το κοινό σπέρμα όλων των μετάλλων και λησμονούν ότι η φύση αλλάζει το σπέρμα ανάλογα με την ποικιλία των πραγμάτων που θέλει να φέρει στον κόσμο.

Το νερό που αγγίζεις σ΄ένα ποτάμι είναι το τελευταίο απ΄αυτό που έχει περάσει και το πρώτο απ΄αυτό που ακολουθεί .Το ίδιο συμβαίνει και με το παρόν.
Η ζωή διαρκεί πολύ , αρκεί να τη ζήσεις καλά .
Τι λόγια !!!

Mα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά από το στόμα του Da Vinci !!
Από τις σημειώσεις του

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

οι σκοπιμότητες


Δεν είναι η μοναξιά

που με τρομάζει...

Δεν είναι ο χρόνος

που περιπαιχτικά

μ΄αναίδεια κοιτάζει ,

δεν είναι η αδιαφορία

κι η απάθεια των γύρω μου...

είναι που όλα , μα όλα

συνηγορούν σε κρύες λέξεις

για κενές κι ανύπαρκτες

έννοιες....

Είναι που πια , δεν προλαβαίνω

να ζυγίσω τις σκοπιμότητες ……

Τόσες πολλές ….. τόσο φθηνές ….

τόσων μικρών κι ασήμαντων

Ανθρώπων ……

Γιούλη

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Γιάννης Καλπούζος


Αν μ΄αγαπάς χαρτοκόπτης γίνε

στα άκοπα φύλλα των ημερών μου.

Χιλιάδες πατούν στον ίδιο δρόμο.

Με τα βήματα σου κανείς.

Με βέλος,περίστροφο,χειροβομβίδα

μαχαίρι,αυτοκίνητο

σκότωσέ με μ΄ό,τι θέλεις.

Σβήσε μόνο απ΄τον κατάλογο τα μάτια σου.

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

ΤΑΚΗΣ ΤΛΟΥΠΑΣ - Ο ΘΕΣΣΑΛΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ


Ο Τάκης Τλούπας γεννήθηκε το 1920 στη Λάρισα .

Γιος ξυλογλύπτη ακολουθεί την τέχνη του πατέρα του ως την κατοχή, που η αναδουλειά τον έτρεψε σε άλλους τομείς βιοπορισμού , τότε έρχεται σ' επαφή με τη φωτογραφία που τον συναρπάζει και την ακολουθεί σαν επάγγελμα.
Από το 1945 ανοίγει κατάστημα-στούντιο στη Λάρισα φωτογραφίζοντας νύφες και "εβδομαδιαίες φωτογραφίες" αλλά τον ελεύθερο χρόνο του αποτυπώνει τη φύση του Ολύμπου, της Πίνδου και του Θεσσαλικού κάμπου.
Το 1981 κυκλοφόρησε βιβλίο με αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες του και τίτλο "Από τη Γη των ανθρώπων", εκδόσεις "Τρία Φύλλα".
Το 1988 συμμετείχε με φωτογραφίες του στο βιβλίο "Βαρούσι".
Το 1986 σε συνεργασία με το δήμο Λάρισας, εκδόθηκε το βιβλίο "Εικόνες από τη Λάρισα του χθες".
Ο Τάκης Τλούπας, πέθανε το 2003 σε ηλικία 83 ετών από πνευμονικό οίδημα, που ακολούθησε εγκεφαλικό επεισόδιο. , στην πόλη που γεννήθηκε και τόσο αγαπούσε, τη Λάρισα.
Ο Τάκης Τλούπας έφυγε, αλλά η παρακαταθήκη που κληροδότησε και η οποία αποτελείται από το αρχείο του και φωτογραφικά λευκώματα, θα καταμαρτυρεί αιώνια και αδιάψευστα άλλες περασμένες και ίσως ξεχασμένες εποχές και παραδόσεις της Ελλάδας και κυρίως της ελληνικής υπαίθρου. Χρόνια σκληρά, αλλά έντιμα, εικόνες από τον ανθρώπινο μόχθο και το μεγαλείο της φύσης, αιχμαλωτισμένες με τρυφερότητα αλλά και με δέος, από τη διακριτική ματιά ενός ανθρώπου που ήταν και ο ίδιος μέρος τους.

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.

Ποτέ τόσο ενδιαφέρον και επίκαιρο το ποίημα του μεγάλου Αλεξανδρινού .

Συσχετισμοί καθόλου τυχαίοι , με τη σκαιώδη κατάσταση , που βρίσκεται η χώρα μας τώρα

πληρώνοντας τα σπασμένα τόσων δεκαετιών .

Το άσχημο είναι , πως δεν ξέρουμε , αν απ΄τις τόσες θυσίες στις οποίες μας έχουν υποβάλλει , θα υπάρξει κάτι θετικό .


Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία

δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Τα κόκκινα παπούτσια




Κόκκινα πόθου πάθους

Κόκκινα επιθυμίας αμαρτίας

Κόκκινα έντασης φευγιού

Κόκκινα ματωμένης αγκαλιάς

Κόκκινα

Ολέθρια κόκκινα

Παπούτσια κόκκινα

Εικόνα κόκκινη θολή του έρωτα

Παπούτσια κόκκινα

σε κίνηση

Αέρας φωτιά και θάνατος

Δεν ήξερε κανείς

πόσα αρσενικά κύτταρα

ξέμειναν στα παπούτσια της

πόσα χέρια

έβγαλαν ευλαβικά

τα κόκκινα παπούτσια

για να αποκαλυφθούν τα πόδια

που στήριζαν το φλογερό πάθος

πόσες ιδρωμένες ανάσες

νότισαν

αυτή την επιδερμίδα

την Ανδαλουσιάνικη

τσιγγάνικη

σκούρα

ολέθρια

κόκκινα ολέθρια

πόσα αναφιλητά συντρόφεψαν

το φευγιό της

στηριγμένο σε αυτά τα ίδια

κόκκινα σε κίνηση παπούτσια

των αποχωρισμών

των σταθμών

των λιμανιών

που έπαιρναν πάντα μακριά

και ποτέ δεν έφερναν

αγαπημένους

Κόκκινα παπούτσια

με ήχους εικόνες μυρωδιές

τόσο κόκκινα…

Τόπος ο χορός

Εκεί που άνοιγε δρόμο

με την φωτιά

ανάμεσα στα σκέλια της

στηριγμένη από τα μοναδικά

κόκκινα της πυρκαγιάς παπούτσια

που δεν ήξερε ποτέ κανείς…

Την οδηγούσαν ή τα οδηγούσε;

Κι έλεγες

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την μοναδική τέλεση

ιερουργία

σε θεό έλληνα

του Ολύμπου

άγνωστο παθιασμένο

με ανθρώπινα ελαττώματα

ποιος κινάει αλήθεια πρώτος

την έλευση έγερση

τελετής

εξαίσιας νομαδικής αξέχαστης

η μουσική

ή

το παλλόμενο κορμί της;

Ποιος κινάει ποιος

αυτό το χορό

τον

παλιό σαν άνθρωπο

ευαίσθητο σαν αγάπη

παθιασμένο σαν έρωτα

υψωμένο σαν ιδανικό

χρήσιμο σαν αγώνα

όμορφο σαν αγαπημένη

ζεστό σαν αγκαλιά

απέραντο σαν ωκεανό

Κι όλα αυτά

με το παλλόμενο κορμί– τόξο

στηριγμένα

στα κόκκινα σαν αίμα κι αγκαλιά

στα αιωρούμενα και στέρεα

στα όμορφα και σημαδεμένα

από χιλιάδες έρωτες κι όνειρα

ονειρώξεις κι εντάσεις

κόκκινα

βαθιά κόκκινα

ολέθρια κόκκινα

παπούτσια


Τώρα που κοκκίνισε ο ορίζοντας

αυτά χορεύουν με ρυθμό

οδηγητή ψυχών και μουσικών

Οι φωνές χάνονται στην εικόνα της

τη στηριγμένη στα κόκκινα

σπάνια παπούτσια

Ο ποιητής τη συνάντησε

να ανοίγει δρόμο

με τη μοναδική φωτιά της

σε κείνο το υπόγειο της Μαδρίτης

με καπνούς κόκκινο κρασί

ήχους πρωτόγνωρους

μυρωδιές που σημαδεύουν

Δεν ξέρει κανείς που οδηγεί

με το βλέμμα στον ουρανό

τα πόδια στέρεα στη γη

και κείνα

κόκκινα αυτοδύναμα

να στηρίζουν φαντασιώσεις

ομορφιά

αλήθεια

δύναμη

έξαρση

αντάρα

πόνο

Ζωή

που παίζεται σε δυο στιγμές

καθώς τα φονικά

όταν η ιδρωμένη εκδίκηση

λάμπει στο φως του φεγγαριού

Εικόνες κόκκινες

σημαδεύουν τη μνήμη

με τραγούδια μακρινά

Ανδαλουσίας

ενός Φεντερίκο Γκαρθία

με τα περιστέρια αγκαλιά

Τότε και πάντα

η νύχτα δεν έχει τέλος

η ποίηση δεν έχει τέλος

Οι ωδές στην κόκκινη φωτιά

στα κόκκινα παπούτσια

δεν έχουν τέλος

Το τραγούδι μου μέσα στη νύχτα

όταν η πόλη κοιμάται ύπνο βαθύ

δεν έχει τέλος

Όσο υπάρχουν άνθρωποι

και κόκκινα

υπέροχα κόκκινα

ολέθρια κόκκινα παπούτσια

Ζωή

ποίηση έρωτας κι ωδές

δεν έχουν τέλος

γιατί πώς θα ξημέρωνε

χωρίς ωδές τραγούδια ποιήματα

και κόκκινα παπούτσια

Tα Κόκκινα παπούτσια - Γιώργος Δουατζής